Lucky’s favoriete pistes in Morzine & de Portes du Soleil

Elke legende begint ergens, en de mijne begon hier, wiebelend boven aan de Pléney-gondel. Het beginnersgebied is bewust rustig en niet druk, en het ligt recht boven Morzine, dus wie voor het eerst gaat staat een paar minuten na het ontbijt al op de sneeuw.

Ga omhoog, oefen op de makkelijke hellingen en neem de gondel weer naar beneden als je benen op zijn. Daar is niks mis mee. Ik doe het elke dag.

Proclou is een kies-je-eigen-avontuur-piste. De groene en de blauwe delen dezelfde brede corridor, dus zenuwachtige beginners en gevorderden die nog moeten opwarmen kunnen samen skiën en elkaar onderaan weer treffen.

Hij is lang en vergevingsgezind, en brengt je richting Les Lindarets, het gehucht dat beroemd is om zijn geiten. Ik jaag ze niet na. Nou ja, bijna niet.

Leer je skiën met de kleintjes, dan is Chavannes een echte speeltuin voor beginners. De groene pistes zijn vlak en breed, met rustige liften vlakbij en een kindergebied ernaast, en Piste 64 is waar iedereen het leert.

Het is een kort ritje vanuit Morzine en niet ski-in/ski-out, maar voor een ontspannen gezinsochtend is het de moeite waard.

Favoriet van de crew. Les Granges is mijn happy place. Hij slingert tussen besneeuwde sparren door van Pléney naar Nyon, rustig genoeg om om je heen te kijken en mooi genoeg om dat ook te willen. Op een sneeuwdag geven de bomen je beschutting en beter licht dan de open hellingen.

Hij staat niet voor niets in de officiële top vijf van Morzine. Onthoud alleen dat er vlakke stukken in zitten.

Piste B is je weg naar huis. Zo’n drie kilometer lange, brede blauwe piste door de bomen, met uitzicht over de daken van Morzine, en hij brengt je recht het dorp in, vlak bij een warme chocomel of iets sterkers.

Hij is breed genoeg om je bochten te oefenen, maar wordt druk en kaal geschraapt als iedereen aan het eind van de dag naar huis gaat.

Twee blauwe pistes voor de prijs van één stoeltjeslift. Tétras is de rustige, met een gelijkmatige helling die perfect is om je ritme te vinden. Zore is langer en heeft een venijnig staartje: het laatste stuk is steiler en wordt in de loop van de dag hobbelig.

Ben je er vroeg bij, dan zijn ze ook een rustigere route omhoog richting Avoriaz.

Laat je niet misleiden door de kleur. Bleue d’Arare is breed, snel en vrij steil voor een blauwe piste, en er worden wedstrijden op gehouden. Als hij net geprepareerd is, kunnen zelfverzekerde skiërs flink gas geven.

Hij ligt op het noorden, dus de sneeuw blijft meestal goed, lang nadat de zonnige hellingen in pap zijn veranderd.

Bleuets is de klassieke volgende stap na de groene pistes van Chavannes. Hij is lang, gaat door het bos en wordt nooit eng, en dat is precies wat je wilt van je eerste echte blauwe piste.

Beneden aangekomen heb je meer bochten gemaakt dan op je hele eerste dag.

Favoriet van de crew. L’Aigle is mijn nummer één. Hij slingert helemaal van de top van de Pointe de Nyon naar het plateau, dus je kunt hem in één keer skiën of bij elke bocht stoppen voor het uitzicht. Op een heldere dag zie je aan de ene kant het Meer van Genève en aan de andere kant de Mont Blanc.

Dit is de piste waar ik een logerende kat mee naartoe zou nemen om met Morzine te pronken.

Favoriet van de crew. Vanaf de top van Chamossière, op 2.002 meter, ligt het hele gebergte voor je uitgespreid. L’Arbis begint steil genoeg om je wakker te schudden en gaat dan over in brede hellingen waar je echte carvebochten kunt trekken.

Voel je je dapper, dan begint de zwarte piste ernaast, Les Creux, op dezelfde top.

Le Stade zie je vanuit het dorp liggen. Het is de steile, directe rode piste over de flank van Pléney, en hij zet je zo in het dorp af. Kort, pittig en heel bevredigend als je hem goed neerzet.

Laat op de dag wordt hij hard en druk, als half Morzine hetzelfde idee heeft.

Mont Chéry is de rustigere berg van Les Gets, en Chamois is daar de grote, brede rode piste. Bovenaan ligt hij wijd open, met de Mont Blanc aan de horizon, en er is volop ruimte voor lange bochten zonder dat je iemand hoeft te ontwijken.

Een heerlijke afwisseling van de pistes in Morzine.

Le Linga is een echte beenbrander. De Linga-kant van Châtel ligt op het noorden, dus de sneeuw is koud en snel, en de piste houdt heel lang een constante helling. Er worden wedstrijden op gehouden, en dat zegt genoeg over hoe snel hij is.

Deze is voor sterke gevorderden die kilometers willen maken, niet voor zenuwachtige skiërs.

Favoriet van de crew. De Swiss Wall is een van de beroemdste pistes van de Alpen, en hij ligt maar een paar liftritten van Morzine. Hij duikt vanaf de grens tussen Frankrijk en Zwitserland naar beneden richting Les Crosets: een smalle, steile instap en daarna één lang bultenveld met bulten die zo hoog kunnen zijn als een mens.

Hij wordt niet geprepareerd, en voorbij het bovenste stuk is er geen makkelijke uitweg meer. Begin er alleen aan als je een sterke, zelfverzekerde bultenskiër of -rider bent. Voelt het niet goed, dan kun je ook gewoon met de stoeltjeslift weer naar beneden. Heb ik ook gedaan. Twee keer.

Coupe du Monde betekent wereldbeker, en zo skiet hij ook. Hij duikt van de bergkam van Hauts-Forts, hoog boven Avoriaz, en de wind daarboven kan hem ijzig en flink steil maken.

Op een goede dag, na verse sneeuw, is het een van de beste zwarte pistes van het gebied. Op een slechte dag worden je kanten flink op de proef gesteld.

Les Creux is het stoute broertje van L’Arbis. Het is een lange zwarte piste vanaf de top van Chamossière, en hoe zwaar hij voelt hangt af van de bulten: soepel en vloeiend in de ochtend, een hobbelige work-out in de middag.

De open kom eromheen is off-piste en lawinegevoelig, dus blijf op de gemarkeerde piste, tenzij je met een gids bent.

Mont Chéry bewaart het pittige werk voor wie de moeite neemt om erheen te gaan, en Mouflon is een van de redenen om dat te doen. Hij is steil en vaak rustig, met ruimte om je eigen lijn te kiezen.

De zwarte pistes hier zijn soms dicht als de omstandigheden niet goed zijn, ook als ze op de kaart staan.